අපේ බාගේ

මිනිස්සු ගස් ගල් නෙවි බං
මිනිස්සු හරිම සංවේදීයි ...

ඒකම තමයි ගීයක් අහලා
ඒ ගීතයේ ගැඹුරටම ගිහින් රසවිඳින්නෙ ...

සමහරු ගීයක තනුව අල්ලගෙන රසවිඳිනවා
සමහරු පදවැලේ ගැඹුරට ගිහින් රසවිඳිනවා
සමහරු කට හඬේ තියෙන ගැඹුරටම ගිහින්
ඒ හඬ ඇතුළේ සැඟවුණු හැඟීම් හොයනවා …

තවත් සමහරු
ගීතයට යොදාගත්ත හැම සංගීත භාණ්ඩයකම තත් අතර
නැතිනම් ඒ ඒ හඬවල්වල තියෙන
අතිශය සියුම් තැන් හොය හොයා රසවිඳිනවා …

තවත් සමහරු මේ කිසිම දෙයක් ගැන නොහිතා  
දෙකක් දාලා රිද්මයට නටනවා 
ඒක තමයි එයාලගේ අහිංසක ජොලිය
එයාලත් එයාලගේ හැටියට ගීතය රසවිඳිනවා ...

මමත් නිදහසේ ඉන්න වෙලාවක
ගීතයක් අහනකොට
මට ඇහැක් හැටියකට ඒක ඇතුළේ තියෙන සියුම් තැන් හොයනවා ...

මම සංගීතය ඉගෙනගෙනත් නෑ
වැඩිය ඒ ගැන දැනුමකුත් නෑ ...

ඒත් මමත් ගීතයට හරි සංවේදීයි ...

මම හිතනවා ගීතයක් ගැඹුරට අහන
අනෙක් අයත් සංවේදීයි කියලා ...

ඉතිං ඒ සංවේදී මිනිස්සුන්ගේ හිත් 
රිදවන්නෙ ටිකක් බලාගෙනයි ...

මොකද
සංවේදී මිනිස්සුන්ගේ ඒ සංවේදීකම නිසාම තමයි
ගීතයක් හුදු ශබ්දයක් නොවී
හදවතට දැනෙන දෙයක් බවට පත්වෙන්නේ ...

සංගීතය අවුරුදු දාස් ගාණක් තිස්සේ
මිනිසාත් එක්ක ඉදිරියට ඇවිත් තියෙන්නෙත් 
සංගීතය අහන දෙයක් විතරක් නොවන නිසා ...

සංගීතය කියන්නෙ දැනෙන දෙයක් 
ජීවත් කරවන දෙයක්  
ඒ වගේම බිඳුණු හදවත් තවත් නොබිඳී තියාගන්න
නිහඬවම හදවත ස්පර්ශ කරන දෙයක් ...

ඉතිං සංගීතය අනාගතයට යන්නත්
මේ සංවේදී මිනිස්සු අවශ්‍යමයි  ...

ඒ සංවේදී හදවත් රැකබලා ගැනීමත්
සංගීතඥයෙකුගේ වගකීමක් ...

~  අයිස්මෝල හන්දියේ අතුලයා  ~

බණ

ඇසුවොත් බණක්…
ඇසිය යුත්තේ
බණ කියන්නෙකුගෙන් නොව
බණ දකින්නෙකුගෙනි …

වචන නම් බොහෝය
මධුර ලෙස උච්චාරණයද කලහැක 
එහෙත් වචනවලට පිටුපා
වෙනත් මඟක යන්නේ නම් …

ඒ වචනවල සත්‍යය
කොතැනක සොයන්නද ?

බලනු මැනව
දහම කියන මුව දෙස නොව
දහම රකින හදවත දෙස …

බලනු මැනව
ඔහු දේශනා කරන මඟට වඩා,
ඔහු තබනා පියවර දෙස …

මන්ද
බණ කියන්නට මුවක් අවැසි වුවද
බණ දකින්නට පිරිසිදු සිතක් අවැසිය ...

වචන වලින් දහම අහසට නැඟිය හැකිමුත්
ප්‍රතිපත්තියෙන් තොර නම්
එය වාතලයට මුසුවනා හිස් හඬක් පමණි …

එහෙයින් ...

කියන දේට වඩා
කරන දේ බලනු මැනවි
පෙන්වන මඟට වඩා
යන මඟ බලනු මැනවි …

එවිට නුඹට වැටහේවි …

ඔහුගේ මුවින් ඇසෙන්නේ පිරිසිදු දහමද
නැතහොත්
දහම් වෙස් ගත් මුලාවක්දැයි කියා …

~ අයිස්මෝල හන්දියේ අතුලයා ~

උන්ගෙ ලෝකෙ

මයෙ අම්මාපල් ...

ඉට්ස් හෙල් ඔෆ් අ බ්ලඩි ලෝකයක් බං...

ඕං බලහං දැං 
මාර්ග නීතියක් කඩ කලොත් දඩ කොළයක් එනවා ...

මහ පාරේ පිහියක් ඇද්දොත්
නීතිය ඇහැරෙනවා ...

වෙඩිල්ලක් ඇහුනොත්
අධිකරණය වැඩට බහිනවා ...

මිනිහෙක් මැරුණොත්
අපරාධකාරයෙක් හොයනවා ...

වැරැද්දට අහුවෙච්චි එකා 
කොල නැති ගහටත් යනවා ...

ඒවා විය යුතු වැඩ තමයි කියමුකෝ  ...

ඒත් ...

ඕවල් හරි ... රවුන්ඩ් හරි ... ස්ක්වෙයා හරි ඔෆීසියක ...

හෙන්චයියො වට කරගෙන ... 
කෝපි බිබී ... හැම් බේකන් කකා ... හිනා වෙවී ආතල් එකේ ...

හය හතර නොතේරෙන අත දරුවන් ඇතුළුව දහස් ගණන් මිනිසුන් 
එක බොත්තමක් ඔබලා සුන්නද්දූලි කරන අය ...

බොගේ බටේ දිගට හරහට
ලයිව් කමෙන්ට්‍රීසුත් දෙනවා ලෝකෙටම ඇහෙන්නෙ ...

"Operation Successful."

"National Security."

"Collateral Damage."

වචනත් ලස්සනයි 
උන් සැට් එක ගස් යවනව නං සාක්ෂිත් එමටයි ...

එහෙම කරලත් ඒ සැට් එකම උරහිසට අළුතින් තරුවකුත් එක්කරගෙන 
ආඩම්බරයෙන් ඊළඟ වාතාවෙත් ඒ ඔෆීසියෙම වාඩි කරවනවා ...

ඒත් ...

අම්මා කෙනෙක්ගේ කඳුළට
ඉංගිරිසි නමක් නෑ බං ...

තාත්තා කෙනෙක්ගේ සුසුමට
නිල නිවේදනයක් නෑ බං ...

අනාථ වෙච්චි දරුවෙකුගෙ හිස්කමට
මිලිටරි පදයක් නෑ බං ...

මළ සිරුරු ගණන් කරන්න ලෝකයම ආවට ...
කඳුළු කැට ගණන් කරන්න වැඩි දෙනෙක් එන්නෑ බං ...

කළු අළු ... හිස් ගෙවල් ... සොහොන් ...
මීඩියා සාකච්ඡා ...
සම්මාන උරහිසට තරු පටි 
ඉතිහාස පොත් ...

කඳුළු දේශපාලනයක් වෙලා 
මනුස්සකම වාර්තාවක් වෙනවා ...

මේක නිකන්ම නිකන් කතාවක් නෙවි බං ...

බහුතරයක් එවුන් දවසින් දවස 
සාමාන්‍ය දෙයක් විදිහට ආසාවෙන් අහන්න පුරුදු කරන් ඉන්න ඇත්තක් ...

මිනිහෙක් මරන එක "  මහා අපරාධයක් " කියන ලෝකයම ...

ජීවිත දහස් ගණනක් මැරුවහම ඒකට අලුත් නමක් දෙනවා ...

ඒ නම ඇහුවම 
මේ මිහිතලය තෙත් කරන ලේවල සුවඳ දැනෙන් නැති වෙනව ඇති ...
මළ මිනී පිච්චෙන පුළුටු  ගඳ  නොදැනෙව ඇති ...

ඒකම තමයි ඊයෙත් අදත් හෙටත් බොලා අපිට තේරුම් ගන්ට බැරි පුරස්නෙ බං ...

අනේ මන්දා රෙද්දෙ ලෝකයක් බං මේක ...

බොලාටත් හිතෙන් නැද්ද ...

" ඉට්ස් හෙල් ඔෆ් අ බ්ලඩි ලෝකයක් කියලා  "

~ අයිස්මෝල හන්දියේ අතුලයා ~

චමියා

චමින්ද වූ මං කැඩපත 
දෙසට එබෙනවා
ඊයෙ හිටිය මේ මංමද
හෙමින් සිතනවා ...

සෙම් පිත් නම් ඇත
කෙස් ටික නම් නැත
වාත රුදාවන් 
සන්ධි පුරා ඇත
මක්කා නැති වුණත්
වයස ගියත් අද
එදා වගේ තව
හිතේ හයිය ඇත...

පැඟිර කාලේ තිබුන හීන
සුළඟේ ගිය දුරක් වගේ
අතීතයේ පිය සටහන්
තවමත් ඇත සිත් පතුළේ ...

වියපත් වූ මං ඇත අද  
සොඳුරු මතක අතර තනිව
සිටිය අයගේ සිනා හඬත්
තවම තියේ දෙසවන් තුල ...

සුන්දර වූ සමණල් විය
ගෙවී ගියත් එක හුස්මට
පාට සිහින මෙන් දුර ගිය
මතක අතරේ සඟවා ගෙන ...

වසන්තයේ මල් පීදුන
මං මාවත් පියමං කළ
කවට සිනා ඉතිරී ගිය
සැහැල්ලුවෙන් කාලෙ ගෙවුණ ...

කාලයෙ වැලිතලා අතර
නිහඬව සැඟවී ගියාට 
ඒත් අදත් හිත පත්ලේ
හිස ඔසවයි සැඟවී සිට ...

අතීතයේ සුවඳ අරන් 
හමුවුණු මිනිසුන් අතරින්
සමහරු ගොඩ දුර ගියා
ආදරයෙන් ළඟ සිටි උන්
මතකය පමණක් වුණා  ...

ඒත් ඉතිං මක්කරම්ද
දෛවයෙ සරදම් නිසා
හිතේ තියාගෙන යන්නම්
කඳුළු සිනහ එක්කලා ...

ලැබුණු දේට වඩා වැඩියි
අහිමිවු දේ දිවිය පුරා
ඒත් ඉතිං මේ හැටියට
හුස්ම වැටෙන එකම මදෑ ...

හෙට ගැන නම් 
බියක් නොමැත
අද පැහැදිලි ඇති නිසා
ජීවිතයේ සියළු මතක
අපූරු ගීයක් වෙලා ...

එහෙයින් දැන් ඉතිරි වන්නේ
මතකයෙ ඉතුරුව පමණයි
ආදරයෙන් දිවි ගෙව් වග
කියන්න ඒ ඇති හැබැයි ...

ඉර බැස යන හැන්දෑවක
නිහඬව හිඳ බලනා විට
දිවිය කෙටිම ගමනක් බව
තේරෙනවා හෙමින් මෙමට ...

ඒත් අනේ හිටි හැටියට
මේ ආ දුර මදෑ අපිට ...

~ අයිස්මෝල හන්දියේ අතුලයා ~

මතක වලට කොපි රයිට්ස් නැත
තොප්පිය හරිනම් 
ඇහැක් හැටියකට පැළඳ ගත්තද කාරි නැත ...

මයි අන්සන්ග් හීරෝස් ...

තාත්තා නැතිවූ දා පටන් මා ඔසවා තැබීමට
මා සොහොයුරන් වන ලොකු අයියා සහ හිච්චි අයියා 
කළ කී දෑ ගැන මා හෑලි ලියා ඇත 
ඔවුන් දෙදෙනාම අද අප හැර ගොසිනි …

අම්මා ජීවත්ව සිටි දාද
ජීවත්ව නොසිටි දාද සිට
පවුලේ බඩ පිස්සා වූ මාගේ
ඕනෑ එපාකම් කිසිදු අඩුවක් නැතිව පිරවූ
මගේ ආදරණීය ලොකු අක්කාටත්
හිච්චි අක්කාටත් කරන පිදුමකි මේ …

මට අම්මා වූ ලොකු අක්කා දැන් එක්තැන්වය 
මට අම්මා වූ හිච්චි අක්කා දැන් අපේම ලොකු අක්කාගේ අම්මාය …
ඉතා වෙහෙසකාරී වූවද
හිච්චි අක්කා තවමත් ඇගේ කාර්ය ඉටු කරයි ...

ඔබ දෙදෙනාටම නිදුක් නිරෝගී සුවයත් 
ගතින් දුබල වුවද මනසට යෝධ බල යෝධ වීරියත් 
නොඅඩුව ලැබේවායි පතමි …

*****

දුක් අඳුරු වැටෙනා විට
සෙවණැල්ලක් වී මා වටා රැඳී
උදෑසන මල් පිපෙනා විට
සිනහවක් වී මා සමඟින් හිනැහී
සැමදා සෙනෙහසින් මා ළඟින් සදා හිඳීවා …

කාලය කොතරම් දුර ගලා ගියද
අතීතයේ මතක කිසිදා පර නොවේ …
නුඹලාගේ අසීමිත සෙනෙහසේ උණුසුම
මගේ හදවතේ ගැඹුරුම තැනක
සදාකාලිකවම දැල්වෙන පහනකි…

භවයෙන් භවයට යන මේ දිගු මංපෙතේ
කෙතරම් දුරක් එක්ව ගියද වෙන්ව ගියද ...

ලංවීම්වල දුරස්වීම්වල නිහඬ සීමා ඉක්මවා
සහෝදර බැඳීමේ උණුසුම් හුස්ම
අප හදවත් අතර සදා රැඳේවා …

මගේ කඳුළුවලට සෙවණක් වූ
මගේ සිනහවට හඬක් වූ
අඳුරු දිනවල සඳ එළියක් වූ
මගේ ආදරණීය සොයුරියනි …

නුඹලාගේ නිමක් නැති සෙනෙහස 
සදා රැඳෙනු ඇත … 

~ අයිස්මෝල හන්දියේ අතුලයා ~

නන්දාවනි ...

නන්දා ...
ආනන්දය යන වචනයෙන් බිඳී ආවකි …

නන්දා යනු ප්‍රීතියයි 
මනස්කාන්ත බවයි …

ඇගේ හඬ 
"මනස්කාන්තය" 
ඇය කොහේ කෙසේ සිටියද
ඒ හඬ සැමට 
"ප්‍රීතියක්" 
ගෙන දුන්නියකි ...

ඇය ඇයගේ නොවේ
ඇය අපගේය ...

මතකවල 
හදවත්වල
සදාකාලිකවම …

එනිසා හැඬුවෙමු
හඬමු
හඬනෙමු …

ඇය ගියද
මතකය රැඳෙනු ඇත ...

කාලය කොතෙක් ගෙවුණද
කඳුළු කවදා නවතිද …

නන්දාවනි
අද සිට අප නැත
ඔබ පමණි ...

නන්දාවනි
අද සිට ඔබ නැත
අප පමණි ...

නිවන් දක්නා ජාති දක්වා
ආයෙ ආයෙත් හමුවෙමු ...

සුවහසක් රසිකයන්ගේ
සවන් යුග ප්‍රීතියෙන් පිනවීමට  !!!

🙏🙏🙏

~ අයිස්මෝල හන්දියේ අතුලයා ~

" ගුරු ජී "

ආවිට ගමට නිවාඩුවක්
ගැහීමට හීන් අඩියක්
ඇසීමට ආතල් ඉස්ටෝරියක්
සුනිල් නැති ගෝල්සීසියක් ...

බැලුවොත් මැච් එකක්
උඹේ හඬ ඇහෙයි ගව්වක්
තිබුණොත් වලියක්
උඹ නොකරයි අපිට තනියක් ...

ඇරියම මූණු පොතක්
ගුරු ජී නැති බුකියක්
තියෙයි හැමදා හිඩැසක්
පුරවන්න බැරි කිසිවෙක් ...

ගියද නිහඬ ගමනක්
තනිකර මිතුරු කැලක්
උඹ ගැන මතක විතරක්
ඉතිරිව තියෙයි කල්පයක් ...

සුනිල් අයියේ 
උඹට නිර්වාණ සුවය !!!

එතෙක් ...
වැඩපන් අපි අතරට 
තවත් කිහිප වතාවක් ...

කාලය ගෙවෙයි 
ඒත් නොමැකෙයි
උඹේ හිනාව
උඹේ හඬ
උඹේ පිස්සු කතා
උඹේ මනුස්සකම ...

~ අයිස්මෝල හන්දියේ අතුලයා ~

අද අප හැර ගිය Sunil Gurugamage මිතුරාණන් වෙනුවෙනි ...